Głośna sprawa 32-letniej kobiety, która nożem zaatakowała taksówkarza w Łodzi, obiegła całą Polskę. Podczas gdy policja prowadzi śledztwo, a sprawczyni została zatrzymana, w sieci narodziła się teoria, która burzy klasyczny obraz tego zdarzenia. Część internautów i komentatorów mediów społecznościowych zadaje prowokacyjne pytanie: czy to wszystko nie było zaplanowanym, skrajnie nieetycznym manewrem marketingowym?
Podejrzany cyfrowy ślad: od „twórcy cyfrowego” do „patologicznych treści”
Przed zatrzymaniem kobieta znana była w internecie jako Ewelina Rózga, prowadząca profil jako „twórca cyfrowy” z Łodzi, gromadzący tysiące obserwujących. Analiza jej szerszej aktywności online odsłania jednak drugie dno. Równolegle istniały jej inne, publicznie dostępne konta, pełne wulgarnych, chaotycznych i infantylnych wpisów (jak „Ewelina Rózga 5 l” czy „Ewelina Rózga 4 tyg.”), które od lat kreowały obraz osoby niestabilnej, szukającej uwagi za wszelką cenę.
To właśnie ten wieloletni, specyficzny i celowo patologizujący wizerunek online budzi największe podejrzenia. W świecie social mediów, gdzie szok i skandal są często walutą wymienną na wyświetlenia, jej profil nie wygląda na przypadkowy. Wygląda na konsekwentnie budowany.
Spekulacje: Czy to „ustawka” na wyższy level?
Internauci zwracają uwagę na kilka niepokojących zbieżności:
- Długofalowe budowanie persona: Sprawczyni od dawna publikowała treści, które można określić jako „patostreamerskie” czy prowokacyjne, co przyciągało określony typ widowni.
- Natychmiastowa identyfikacja i viral: Jej wizerunek z nagrania został rozpoznany w ekspresowym tempie. Czy to możliwe, że jej profil był już na tyle rozpoznawalny w określonych kręgach, że rozpoznanie było nieuniknione i… wygodne?
- Lawina rozgłosu: Efekt jest bezprecedensowy. Jej nazwisko, zdjęcia i przeróbki memów zagościły we wszystkich głównych mediach, portalach informacyjnych i na forach dyskusyjnych. Osiągnęła poziom rozpoznawalności, o jakiej większość influencerów może tylko marzyć.
- Makabryczna „kampania”: W najbardziej cynicznej interpretacji, samo zdarzenie – nagrane, dramatyczne, z wyraźnie widoczną twarzą – idealnie nadaje się na viral. Ucieczka kierowcy zapewniła happy end, który osłabia społeczne oburzenie, ale nie niweczy rozgłosu.
„Czy to nie była ustawka? Aby wynieść influencerkę na wyższy level?” – pytają komentatorzy. W erze, gdzie popularność mierzy się algorytmem, a nie etyką, teoria o zaaranżowanym incydencie nie wydaje się już całkowicie niedorzeczna.
Druga strona medalu: argumenty przeciwko teorii spiskowej
Mimo wszystko, uznanie zdarzenia za marketingowy performance napotyka na poważne przeszkody:
- Realne zagrożenie i trauma: 22-letni kierowca przeżył prawdziwe przerażenie. Jego relacja i nagranie nie wyglądają na odegrane. Ryzyko fizycznej krzywdy było ogromne.
- Poważne konsekwencje karne: Sprawczyni odpowiada przed wymiarem sprawiedliwości za rozbój z użyciem niebezpiecznego narzędzia, co grozi wieloletnim więzieniem. Trudno uznać to za akceptowalny koszt kampanii wizerunkowej.
- Reakcja policji: Zaangażowanie organów ścigania i formalne zatrzymanie to elementy, które trudno w pełni kontrolować w „ustawce”.
Podsumowanie: Mroczna siła wirusowego skandalu
Niezależnie od tego, czy była to przemyślana akcja, czy autentyczny wybuch agresji, Ewelina R. osiągnęła efekt, o jakim marzy każda osoba szukająca internetowej sławy – stała się viralowym fenomenem. Jej historia obnaża mroczną stronę kultury popularności, gdzie każdy skandal, nawet ten najcięższej wagi, można teoretycznie przerobić na kapitał uwagi.
Czy to był chory plan? Na to pytanie może odpowiedzieć tylko śledztwo i ewentualne zeznania samej zainteresowanej. Pewne jest jednak, że ta sprawa zmusza do refleksji nad granicami tabloidyzacji, odpowiedzialności mediów społecznościowych i ponurą logiką, w której „być źle mówionym” stało się lepsze niż „nie być mówionym wcale”. Wizerunek „łódzkiej nożowniczki” został wypromowany na skalę krajową. Pytanie tylko, jaką cenę przyjdzie za to zapłacić wszystkim zaangażowanym stronom.
