Gdy w Polsce zapalamy znicze i pogrążamy się w cichej zadumie, w Meksyku ulice wypełniają się barwnymi korowodami, muzyką i radosnym świętowaniem. Día de los Muertos (Dzień Zmarłych), obchodzony 1 i 2 listopada, to jedna z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych tradycji meksykańskich, która w radykalny sposób różni się od polskiego podejścia do pamięci o zmarłych.
Podstawowa różnica leży w samym nastawieniu do śmierci
Dla Meksykanów jest to czas radosnego powitania dusz bliskich, które w te dni wracają do świata żywych. Śmierć nie jest tu postrzegana jako ostateczne pożegnanie, a jako naturalna część cyklu życia. W Polsce dominuje nastrój powagi, smutku i melancholijnej refleksji.
Różnice między Polską a Meksykiem
Różnice widać także w oprawie i symbolice. W Meksyku królują kolorowe, ręcznie robione ofrendas – ołtarze domowe i grobowe, na których stawia się zdjęcia zmarłych, ich ulubione potrawy, napoje (np. tequilę) oraz charakterystyczne pomarańczowe kwiaty aksamitki (cempasúchil), których zapach ma prowadzić dusze do domów. Ważnym symbolem są wesołe calaveras – cukrowe czaszki i szkieletory w ludowym stroju, La Catrina. W Polsce natomiast groby przystraja się skromniej: płonące znicze są symbolem pamięci i modlitwy, a głównymi kwiatami są chryzantemy i wiązanki z iglastych gałązek.
Choć oba święta łączy ten sam cel – oddanie czci i pamięci tym, którzy odeszli – wyrażany jest on w zupełnie inny sposób. Polski Dzień Zaduszny to intymne, ciche spotkanie z pamięcią, podczas gdy meksykański Día de los Muertos to żywiołowa, wspólnotowa fiesta, która w radosny sposób przekonuje, że zmarli wciąż są obecni wśród nas, o ile o nich pamiętamy.
