Hipersoniczna broń z muzealnymi podzespołami
Analiza szczątków rosyjskiego pocisku hipersonicznego Oresznik, który uderzył w Dniepr jesienią 2024 roku, przyniosła zaskakujące odkrycia. Mimo że Kreml przedstawia tę broń jako szczytowe osiągnięcie technologiczne, jej wnętrze zdradza zupełnie inną historię. Zabezpieczone przez lokalne służby elementy ujawniły archaiczne rozwiązania, które powinny znajdować się raczej w muzeum techniki niż we współczesnym arsenale.
Elektronika z czasów kosmicznego wyścigu
Jak wynika z dostępnych informacji, w układzie sterowania pocisku Oresznik zastosowano lampy próżniowe pochodzące jeszcze z czasów Związku Radzieckiego. Technologia ta, choć niegdyś rewolucyjna, jest dziś przestarzała w porównaniu z nowoczesną elektroniką półprzewodnikową. Specjaliści wskazują, że rozwiązania elektroniczne wewnątrz pocisku silnie przypominają te stosowane w programie Wostok, czyli radzieckich misjach kosmicznych z lat 60. ubiegłego wieku.
To, co ukrywała wewnętrzna konstrukcja broni, przedstawianej przez Kreml jako szczytowe osiągnięcie technologiczne, okazało się znacznie mniej spektakularne, niż mogłoby się wydawać.
Konsekwencje użycia przestarzałych komponentów
Zastosowanie lamp próżniowych rodzi kilka istotnych pytań o rzeczywiste możliwości tej broni oraz o stan rosyjskiego przemysłu zbrojeniowego. Eksperci wskazują na potencjalne wady takiego rozwiązania:
- Wrażliwość na wstrząsy i trudne warunki – lampy próżniowe są generalnie bardziej delikatne niż tranzystory i układy scalone.
- Wymiary i waga – elektronika oparta na lampach zajmuje więcej miejsca i jest cięższa, co może wpływać na charakterystyki lotu pocisku.
- Pobór mocy – takie komponenty zwykle wymagają więcej energii do działania.
- Kwestie logistyczne i zaopatrzeniowe – utrzymanie produkcji lub zapasów takich archaicznych podzespołów stanowi wyzwanie.
Co mówi to o rosyjskich zdolnościach?
Odkrycie to rzuca nowe światło na wyzwania, przed jakimi stoi rosyjski kompleks militarno-przemysłowy. Z jednej strony, Rosja demonstruje zdolność do tworzenia zaawansowanych koncepcyjnie systemów broni hipersonicznej. Z drugiej strony, wewnętrzna elektronika Oresznika sugeruje poważne problemy z dostępem do nowoczesnych komponentów, prawdopodobnie wynikające z międzynarodowych sankcji i izolacji technologicznej. Może to również wskazywać na strategiczną decyzję o wykorzystaniu sprawdzonych, choć starych, technologii, które są odporne na zakłócenia elektromagnetyczne (EMP) – lampy próżniowe są na nie mniej podatne niż mikroelektronika.
Perspektywy i implikacje
Fakt użycia technologii sprzed dziesięcioleci w rzekomo najnowocześniejszej broni jest znaczący dla oceny rzeczywistych możliwości technologicznych przeciwnika. Pokazuje rozdźwięk między propagandowym obrazem niepokonanej, supernowoczesnej armii a rzeczywistością, w której trzeba sięgać po magazyny z epoki Zimnej Wojny. Dla analityków wojskowych i sojuszników jest to cenna informacja dotycząca słabych punktów i ograniczeń w rosyjskim łańcuchu dostaw zaawansowanych technologii.
Odkrycie archaicznej elektroniki w pocisku Oresznik stanowi ważny element szerszej układanki. Przypomina, że nawet najbardziej groźnie brzmiące systemy broni mogą skrywać wewnętrzne ograniczenia i improwizacje, wymuszone przez sytuację geopolityczną i gospodarczą. To cenna lekcja na temat różnicy między demonstracją siły a jej rzeczywistymi, technicznymi podstawami.
